Ánamaðkurinn og "góðverkið"

Við,  ungur sonarsonur minn og ég,  unnum smá björgunarstarf einn morgun fyrir um 2 árum, þegar við björguðum litlum ánamaðki af gangstéttinni við leikskólann. Litli sæti ánamaðkurinn var að flýja bleytuna, en sá stutti var smeykur um að einhver myndi stíga á hann.  Bíllykillinn var því notaður til björgunaraðgerða og smeykt gætilega undir litla krílið – ánamaðkurinn komst aftur til síns heima, í öruggt skjól .... að því að okkur fannst. Góðverk dagsins var í höfn! Eða hvað .... var þetta góðverk eða gerðum við ánamaðkinum grikk?

Litli hægfara ánamaðkurinn var sjálfur að reyna að bjarga sér úr sínum aðstæðum en við töldum okkur vita betur og gripum inn í.  Komst hann tilbaka til fjölskyldunnar og félaganna? Rataði hann heim – eða gerðum við aðstæður hans enn verri?

Hvernig er þetta með okkur sjálf í dag, erum við oft að grípa inn ferli í hjá öðrum af því að við teljum okkur vita betur? Erum við að fyrra aðra þeim þroska sem í því felst að taka fyrir alvöru ábyrgð á eigin lífi og hamingju? Erum við að beita björgunaraðgerðum sem eiga ekki alltaf við? Erum við að hlaupa of fljótt til og grípa inn í það sem við teljum vera óheillavænlegar aðstæður fyrir viðkomandi? Erum við of fljót að benda á það sem OKKUR finnst vera miður hjá öðrum, erum við of snögg að beita neikvæðri gagnrýni á það sem hinir í fjölskyldunni, vinahópnum, vinnufélagarnir eða jafnvel nágrannarnir eru að gera? Hvernig getum við vitað hvað sé öðrum fyrir bestu? Hvað eða hver gefur okkur rétt til þess? 

Erum við ekki stundum of snögg til að kasta út björgunarhring þegar hans er í raun ekki þörf? Gefum við okkur nægilegan tíma til að horfa, hlusta, reyna að skilja aðstæður og heyra hvernig viðkomandi vill allra helst að málin þróist? Gefum við okkur nægilegan tíma til að aðstoða viðkomandi við að komast að því hvers vegna aðstæður eru eins og þær virðast vera?  Er það nefnilega ekki einmitt málið að leyfa viðkomandi að hugsa upphátt og bara  hlusta.  Já, hreinlega læra að þegja og hlusta, leyfa viðkomandi að sjá óska útkomuna, kalla fram sína eigin draumsýni.

Stundum getur besta aðstoðin verið í því fólgin að vera til staðar, hlusta, spyrja, hvetja og hrósa. Flestu má breyta með einbeittum vilja, raunhæfum og vel skilgreindum markmiðum og meðvitaðri notkun hugsana á tilfinningalegar upplifanir og athafnir. Sá eða sú sem „situr í súpunni“ verður að vilja standa upp og breyta aðstæðum sínum til betri vegar. Þú getur rétt fram hjálparhönd en aðallega til að vera til styrktar því það er ekki gott til lengdar að ferðast um dimman dal. Vera vinur í raun þegar á þarf að halda en ekki fyrra viðkomandi ábyrgð á eigin lífi og velferð.

Fyrir nokkru fékk ég tölvupóst frá konu sem hefur átt erfitt með að breyta lífi sínu á þann veg sem hún helst vill. Sjálfsöryggi sitt væri nánast ekkert og sjálfsálitið í molum. Allt var neikvætt og erfitt. Ekkert gengi. Hún væri komin í tilfinningalegt þrot. Henni þótti sem ekkert gengi – hún væri búin að prófa allt – en hefði ekki nægilegan sjálfsaga til að halda sig nógu lengi við breytingar til að ná árangri.
Konan bað mig um að vera hreinskilin við sig, hvert væri mitt álit, gæti hún breytt þessu?
Þar sem sambærilegar sjálfsniðurrifs hugsanir og tilfinningar geta leynst víða og hugsanlega  í einhverju formi innra með þér, þá ætla ég að deila hluta af svari mínu með þér.
SVAR: „Mitt álit er að allt er hægt í þessum efnum og þú getur haft mikil áhrif á aðstæður þínar eins og þær eru í dag. Það eru einhverjar ástæður fyrir því hvernig allt hefur þróast í kringum þig og hjá þér. Þegar þú gerir þér grein fyrir áhrifavöldunum í lífi þínu - þá áttu auðveldara með að skilja hvernig fór með sjálfstraustið þitt. Þú fæddist ekki með lélegt sjálfsmat, skort á sjálfsaga eða með marga poka af einhverju neikvæðu á bakinu. Málin fóru bara þannig smá saman. Hvers vegna?

Hvernig sérðu „draumastöðuna“ fyrir þér eftir um mánuð ef þér tækist að byrja að vinna markvisst í  þínum málum með öflugum stuðning?  Hvernig tilfinning væri það? Hvað væri til marks um að það hefði tekist? Hvað þarft þú að gera til að svo megi verða? Hvenær byrjar þú á því? Hvernig ætlar þú að verðlauna sjálfa/-n þig fyrir öll litlu skrefin sem þú nærð að taka í átt að aðalmarkmiðinu?
 Já kæri lesandi, það er svo margt hægt að gera til að okkur líði betur og njótum meiri velgengni, vellíðunar og innri auðlegðar. Við erum oft svo alltof fljót á okkur að bregðast neikvætt við aðstæðum sem upp koma í lífinu og þau viðbrögð kalla mögulega fram enn erfiðaðri aðstæður.

 
Leitaðu eftir blómstrandi tækifærum í starfi þínu eða áhugamálum þínum. Nýttu tækifærin betur!